Rzym, 26 stycznia 2007-01-25
Uroczystość świętych Założycieli.
Drodzy Bracia i Siostry,
Być może jesteście zdziwieni otrzymując dzisiaj ten krotki wspólny list. Jest on jednak bardzo realny; chcemy pozdrowić wszystkie wspólnoty w dniu uroczystości naszych świętych Założycieli.
Wiecie dobrze, że ten, dopiero, co zakończony rok, był czasem obfitych łask dla nas obu. Obaj uczestniczyliśmy w krzyżu Pana Jezusa poprzez cierpienie i chorobę. Nie mogliśmy otrzymać nic lepszego: z krzyża wypływa nie tylko światło, ale także jedność. Wasze braterskie listy i wasze modlitwy za każdego z nas były tego pierwszym sygnałem.
Jego świątobliwość Jan Paweł II, w swoim liście, który przesłał do nas z okazji dziewięćsetlecia fundacji Opactwa w Citeaux pisał:
Wracając dzisiaj do swojej pierwotnej inspiracji, po dziewięciu wiekach ciągłej historii, nie zawsze wolnej od ciężkich doświadczeń, rodzina cysterska odnajduje się w łasce założycielskiej pierwszych Ojców. Odkrywa także słuszną różnorodność swoich tradycji, które są bogactwem dla wszystkich i wyrażają żywotność rdzennego charyzmatu; Kościół widzi w nim działanie tego samego Ducha wypływającego z identycznego daru. W dniu dziewięćsetlecia fundacji Citeaux, żywo zachęcam wspólnoty, które tworzą wielką rodzinę cysterską do wejścia razem w nowe tysiąclecie w prawdziwej komunii, we wspólnym zaufaniu i w poszanowaniu tradycji historycznej. Niech to wspomnienie założenia „nowego klasztoru”, który na przestrzeni dziewięciu wieków posiadał tak wielki splendor w Kościele i w świecie, będzie dla wszystkich wspomnieniem wspólnej przynależności i wspólnych korzeni, oraz symbolem jedności ukierunkowanej ku przyjmowaniu i budowaniu!
Od roku 1998 aż do dzisiaj, bardzo dużo zostało zrobione w celu przyjęcia i budowania jedności w poszanowaniu tradycji historycznych, koniecznego dialogu, który łączy zgodę i różnorodność, podążamy naprzód w naszej przemianie w Chrystusie, nic innego nie przedkładając nad jego miłość (RB 4, 21).
Chcemy w czasie dzisiejszej uroczystości świętych Roberta, Alberyka i Stefana, zachęcić was abyście dalej współpracowali z Duchem Świętym, aby nasz wspólny charyzmat był zawsze bardziej źródłem łask dla nas, dla Kościoła i dla świata.
Jeżeli szczerze przyjmiemy jako podstawę, te fundamenty, które zostały wyrażone przez nasze Kapituły Generalne w ich przesłaniach skierowanych do wspólnot i obserwujemy znaki naszego czasu, które nas popychają ku rozwojowi takiej wspólnoty w łonie rodziny cysterskiej, możemy być ufni. Słowa, które liturgia Wieczerzy Pańskiej przytacza w chwili Mandatum – gdzie miłość wzajemna i dobroć tam znajdziesz Boga żywego – mogą zostać zaaplikowane także do nas Cystersów. A św. Benedykt, przy końcu Prologu swojej Reguły – modelu, który nasi święci Ojcowie chcieli naśladować (Exordium Parvum XV) – wzywa nas abyśmy postępowali na drodze przykazań bożych: Tak nie odstępując nigdy od nauki Pana, w Jego prawdzie wytrwajmy w klasztorze aż do śmierci, abyśmy przez cierpliwość stali się uczestnikami Męki Chrystusowej i zasłużyli na udział w Jego Królestwie.
|
icono : P. Omer (Scourmont) |
Visitors courtesy of WebCounter: