Ordo Cisterciensis Strictioris Observantiae  (Trappisti)

---

 Constitutiones monialium

 

CONSTITUTIONES

monachorum  

lingua latina redactae 

  

 INDEX   CONSTITUTIONUM

Proœmium Pars prima :  DE PATRIMONIO CISTERCIENSI C. 1  De traditione O.C.S.O. C. 2  De Ordinis natura et fine C. 3  De Ordinis spiritu C. 4  De Ordinis indole Pars 2ª :  DE DOMO DEI SEU DE MONASTERIO C. 5  De communitate locali C. 6  De communitatis constitutione Caput I :  De conversatione Cisterciensi C.   7  De regulari observantia C.   8  De consecratione monastica C.   9  De stabilitate in loco C. 10  De conversatione morum C. 11  De oboedientia C. 12  De vestitu monastico C. 13  De vita coenobitica C. 14  De communitatis unitate et pluriformitate C. 15  De reconciliatione cum Deo et fratribus C. 16  De actuosa fratrum participatione C. 17  De vita liturgica C. 18  De Eucharistiae celebratione C. 19  De Opere Dei C. 20  De memoria Dei C. 21  De lectione divina C. 22  De intentione cordis C. 23  De vigiliis nocturnis C. 24  De taciturnitate C. 25  De ascesi monstica C. 26  De labore C. 27  De simplicitate C. 28  De ieiunio C. 29  De separatione a mundo C. 30  De hospitibus suscipiendis C. 31  De monachorum apostolatu C. 32  De relatione cum Ecclesiae Hierarchia Caput II :  De servitio auctoritatis C. 33  De ministerio abbatis C. 34  De regimine abbatis C. 35  De fratribus officialibus C. 36  De consulendis fratribus C. 37  De capitulo conventuali C. 38  De consilio abbatis C. 39  De electione abbatis C. 40  De renuntiatione ab officio Caput III :  De administratione bonorum                     temporalium C. 41  De rebus monasterii temporalibus C. 42  De condicione iuridica C. 43  De administratione ordinaria C. 44  De administratione extraordinaria

Caput IV :  De institutione C. 45  De institutionis processu C. 46  De fratrum admissione C. 47  De novitiorum magistro C. 48  De admissione ad novitiatum C. 49  De novitiorum institutione C. 50  De novitiatus tempore C. 51  De admissione ad professionem temp. C. 52  De professione temporaria C. 53  De institutione professorum a votis temp. C. 54  De admissione ad professionem soll. C. 55  De renuntiatione bonorum C. 56  De professione sollemni C. 57  De monachis ordinandis C. 58  De institutione continua Caput V :  De separatione a communitate                   et monasterii suppressione C. 59  De sollicitudine pastorali C. 60  De fratris ad aliud monasterium transitu C. 61  De transitu ad aliud institutum C. 62  De exclaustratione C. 63  De egressu professi a votis temporariis C. 64  De egressu professi a votis sollemnibus C. 65  De dimissione C. 66  De nova in monasterium admissione C. 67  De monasterii suppressione Caput VI :  De fundationibus C. 68  De fundationibus C. 69  De cura circa fundationes C. 70  De adaptatione culturae locali Pars 2ª :  DE   O.C.S.O C. 71  De vinculo unitatis C. 72  De monachis et monialibus O.C.S.O. Caput I :  De filiatione C. 73  De filiationis indole C. 74  De Patre Immediato C. 75  De visitatione regulari C. 76  De cappellano monialium Caput II :  De superiorum conventionibus C. 77  De Capitulo Generali abbatum C. 78  De Capitulo Generali participantibus C. 79  De Capituli Generalis competentia C. 80  De Commissione Centrali abbatum C. 81  De conferentiis regionalibus Caput III :  De Abbatis Generalis munere C. 82  De Abbate Generali C. 83  De Abbatis Generalis electione C. 84  De Abbatis Generalis consilio C. 85  De Abbate Cistercii C. 86  Cum gaudio Sancti Spiritus

 

Proœmium

  

1

Sancti abbates Robertus Molismensis, Albericus et Stephanus Harding benedictinæ traditioni peculiarem formam dedere, cum, anno salutis 1098, Novum Monasterium Cistercii, Matrem omnium nostrum, construxerunt, atque Ordinem Cisterciensem fundaverunt. Anno circiter 1125, idem Sanctus Stephanus monialium monasterium vulgo “Tart” appellatum instituit sicut propriam domus Cisterciensis filiam, curæ pastorali abbatis eiusdem domus creditam. Exordium Parvum et Carta Caritatis fundatorum vocationem exprimunt missionemque a Deo acceptam, quam Ecclesia sua auctoritate sanxit et sancit, pro illo necnon nostro tempore. Huius vero reformationis propositum Sancti Bernardi Clarævallensis aliorumque impulsu ita propa­gatum est, ut monasteria monachorum monialiumque conversationis Cisterciensium sequacium usque ultra Europæ occidentalis limites diffusa sint. Hac exordii ætate fratres conversi atque sorores conversæ in Ordine suscepti sunt. Vita laboribusque innumerabilium fratrum ac sororum valida spiritualis hæreditas exorta est, quæ expressam formam in scriptis et cantu, in architectura et arte, necnon in sollerti fundorum suorum administratione invenit. 

 

2

Monachi et moniales Ordinis agnoscunt multum se debere motui qui “Strictior Observantia” nuncupatus est. Hic enim, perturbatis tempestatibus, quædam Cisterciensis patrimonii specimina fortiter propugnavit, quæ per labores abbatis De Rancé atque incepta domni Augustini de Lestrange subsequentibus generationibus transmitti potuerunt. Anno autem 1892, tres ex Con­gregationibus quæ ex Valle Sancta exortæ erant, in unum convenientes, Ordinem sui iuris constituerunt, Ordinem scilicet Cisterciensium Reformatorum B. M. de Trappa, nunc autem Ordinem Cisterciensem Strictioris Observantiæ nuncupatum.

 

3

Desiderium sinceræ vitæ monasticæ multifarie per sæcula agens, monachos monialesque Ordinis ad strenue renovandam vitam suam adhuc animare pergit; qui, Concilii Vaticani Secundi principiis obtemperantes, operam dant ut ad profundiorem suarum radicum intellegentiam perveniant simulque Dei actioni dociles hodie se præbeant. Anno 1969, Capitulum Generale, Declaratione de Vita Cisterciensi atque Statuto Unitatis et Pluriformitatis, rursus Ordinem Regulæ Sancti Benedicti, tamquam Evangelii sibi traditæ interpretationi, [ Cf. Perfectæ Caritatis 2, a ; Regula S. Benedicti, Prol. 21.] obstringi professum est, ad eamque in mutatis mundi condicionibus fideliter observandam rationes viasque præbuit. Hisce quidem documentis Capitulum Generale inter Regulæ sensum distinguit fundamentalesque observantias, quibus Cisterciensis conversatio constat, et singula illa quæ pro locorum adiunctis mutari possunt.

 

 4

Hæc Constitutionum et Statutorum collectio tamquam illorum renovationis annorum experientiæ fructus extat. Optandum sane est ut efficax instrumentum evadat, cuius ope Ordo se ipsum in spiritu Concilii Vaticani Secundi perficere valeat, ac magis magisque parem se præbeat proprio suo muneri in Ecclesia et in mundo exsequendo.

 

 

CONSTITUTIONES MONACHORUM O.C.S.O.

 

 

Pars prima

DE PATRIMONIO CISTERCIENSI

 

 

C. 1    De traditione Ordinis Cisterciensis Strictioris Observantiæ

 

Ordo Cisterciensis Strictioris Observantiæ ab illa monastica evangelicæ vitæ traditione originem ducit, quæ in Regula Monasteriorum Sancti Benedicti Nursiensis expressa invenitur. Fundatores Cistercii huic traditioni peculiarem formam dederunt, cuius quædam specimina monasteria Strictioris Observantiæ strenue propugnabant. Tres Congregationes Strictioris Observantiæ, anno 1892 in unum coalescentes, unum Ordinem constituerunt, qui nunc Ordo Cisterciensis Strictioris Observantiæ vocatur.

 

 

C. 2    De Ordinis natura et fine

 

Hic Ordo institutum est monasticum quod ad contemplationem integre ordinatur; monachi propterea, intra sæpta monasterii, sub Regula Sancti Benedicti se divino cultui dedicant, atque Divinæ Maiestati humile simul ac nobile servitium præstant in solitudine ac silentio, in assidua prece et alacri pænitentia, monasticam conversationem modo in his Constitutionibus definito ducentes.

 

 

C. 3    De Ordinis spiritu

 

1

Conversatio Cisterciensis cœnobitica est. Monachi Cistercienses Deum quærunt et Christum sequuntur sub regula vel abbate in communitate stabili, quæ schola est fraternæ caritatis. Cum omnium fratrum sit cor unum et anima una, omnia eis communia sunt. Alter alterius onera portantes legem adimplent Christi, eiusque passionibus participantes in regnum cælorum se intraturos sperant.

 

2

Monasterium est dominici schola servitii in qua Christus in cordibus fratrum formatur per liturgiam, per doctrinam abbatis et per fraternam conversationem. Verbo Dei monachi edocentur in disciplina cordis et actionis, qua, Spiritui Sancto obsequendo, puritatem cordis et continuam Dei præsentis memoriam assequi valeant.

 

3

Monachi vestigia eorum premunt, qui sæculis præteritis ad spiritualem in eremo militiam agendam a Deo vocati sunt. Cum eorum conversatio in cælis sit, sæculi actibus se faciunt alienos. In solitudine et silentio versantes, ad illam intimam quietem suspirant, in qua sapientia gignatur. Semetipsos sibi abnegant ut sequantur Christum. Humilitate et obœdientia adversus superbiam et peccati rebellionem repugnant. In simplicitate et labore illam beatitudinem quærunt quæ pauperibus promittitur. Alacri hospitalitate, cum simul peregrinantibus pacem et spem quam Christus elargitur participant. 

 

4

Monasterium figura est Ecclesiæ mysterii. Laudi gloriæ Patris nihil ibi præponitur et omni conatu efficitur ut integra com­munis vita supremæ Evangelii legi ita inserviat ut communitati nihil desit in ulla gratia. Monachi operam dant ut universali populo Dei consentiant omniumque christianorum unitatis activam eius exspectationem participent. Sua enim monastica conversatione fideliter servata necnon propria arcana fructificatione apostolica, populo Dei totique humano generi inserviunt. Unaquæque Ordinis ecclesia et unusquisque monachus Beatæ Virgini Mariæ, quæ est Mater et Typus Ecclesiæ in ordine fidei, caritatis et perfectæ cum Christo unionis, dicati sunt.

 

5

Tota monasterii ordinatio eo spectat ut monachi intime Christo uniantur, quia in solo cuiusque erga Dominum Iesum amoris affectu peculiaria Cisterciensis vocationis dona efflorescere possunt. Fratres tunc tantum contenti erunt in vita simplici, abscondita et laboriosa perseverantes, si Christo omnino nihil præponant, qui omnes pariter ad vitam æternam perducat.

 

 

C. 4    De Ordinis indole

 

1

Communitates Ordinis per orbem terrarum diffusæ, vinculo caritatis in unum congregantur. Qua sociatæ concordia, se invicem adiuvare valent ad commune patrimonium penitius intellegendum et efficacius exprimendum, atque in diversis difficultatibus mutuo se confortare atque sustentare.

 

2

Hæc autem communio iuridicam induit formam in Ordinis regimine iuxta Cartam Caritatis, quam harum Constitutionum normæ interpretantur. Abbates abbatissæque in duobus congregati Capitulis communem gerunt sollicitudinem in rebus divinis et humanis pro omnibus Ordinis communitatibus. Quæ pastoralis cura, iuxta traditionem, per instituta filiationis, visitationis atque Capituli Generalis exercetur. Præterea alia organa dialogi, collaborationis mutuique exorta sunt servitii, per quæ et totius Ordinis foveatur communio et fundatorum proposita hodiernis condicionibus reapse adaptentur.

 

3

Cistercienses Strictioris Observantiæ secundum Cartam Caritatis una caritate, una Regula, similibusque moribus vivere debent. Cuiusque communitatis est, cum ceteris colloquendo, vias aperire ad Ordinis patrimonium vitaliter in propria sua cultura exprimendum, ratione habita de peculiaribus adiunctis, semper tamen servatis normis a Capitulo Generali statutis.

 

 

Pars secunda

DE DOMO DEI SEU DE MONASTERIO

 

C. 5    De communitate locali

 

Voce divina congregati, fratres ecclesiam seu communitatem monasticam constituunt, quæ fundamentalis cellula est Ordinis.

 

    ST 5.A

                            a.

Secundum traditionem, subsistit communitas ut abbatia sui iuris. Sic declaratur, si condicionibus in Statuto de Fundationibus edictis (n° 15) respondit, ita ut monastica conversatio iuxta Sancti Benedicti Regulam, Cisterciensem traditionem atque has Constitutiones plene vigere valeat ;

 

              b.

Si hæ condiciones non adimplentur, sed communitas condicionibus in Statuto de Fundationibus edictis (n° 15) respondit ut sit sui iuris, tunc consideratur ut prioratus sive maior sive simplex. Prioratus autem simplex ope domus fundatricis tum quoad personas tum quoad bona temporalia iure frui pergat.

 

              c.

Fundatio pars est domus fundatricis et autonomia non gaudet.  Eius superior non est nisi superior domus fundatricis. Condiciones ut fundatio ad statum domus sui iuris provehatur, et etiam ut prioratus simplex in prioratum maiorem vel prioratus maior in abbatiam evadere possit, a Statuto de Fundationibus definiuntur,

 

ST 5.B

Quæ infra de communitate locali dicuntur æquo iure, nisi aliud caveatur, valent de abbatia, de prioratu sive maiore sive simplici necnon de fundatione.

 

 

C. 6    De communitatis constitutione

 

Communitas fratribus constituitur qui professionem in ea emiserunt, novitiis aliisque probationis causa in eam admissis atque oblatis.

 

 

        ST 6.A

Inter supradictos professos fratres conversi annumerantur qui ante Decretum Unificationis anni 1965 vota emiserunt; in omnibus sicut reliqui fratres habentur, salvis iuribus ipsis quæsitis.

 

              ST 6.B

Oblati vitam communitatis participant iuxta normas Statuti de Oblatis a Capitulo Generali promulgati atque consuetudines locales.

 

              ST 6.C

Fratres ex aliis monasteriis Ordinis modo stabili venientes communitatis vitam participant, praeter ea quae Capitulo conventuali pertinent.  

 

              ST 6. D

Unaquaeque communitas proprium statutum necnon compositionem ad normam nationis suæ legum prudenter definire potest. 

 

  

 

CAPUT I : De conversatione Cisterciensi

 

 

C. 7    De regulari observantia

 

Conversatio in Ordine Cisterciensi Strictioris Observantiæ vita est Deo consecrata, quæ in unione fraterna, in solitudine et silentio, in oratione et labore, atque in disciplina vitæ exprimitur. Arcana fecunditate apostolica Corpus Christi mysticum dilatat. 

 

C. 8    De consecratione monastica

 

Professione monastica (cf. can. 654 CIC) frater Deo consecratur et communitati monasticæ quæ ipsum suscipit aggregatur. Simulque consecratio iam in baptismatis et confirmationis sacramentis suscepta, renovatur et vivificatur. Frater autem fideli stabilitate, ad veram morum conversionem alacri obœdientia usque ad mortem sese obligat. 

 

C. 9    De stabilitate in loco

 

Voto stabilitatis in communitate sua frater, confidens de providentia Dei qui ipsum in hunc locum et fratrum cœtum vocavit, ad instrumenta artis spiritualis ibi constanter adhibenda se obligat. 

 

C. 10   De conversatione morum

 

Voto conversationis morum frater, in simplicitate cordis sui Deum quærens per ducatum evangelii, ad disciplinam Cister­ciensem se obligat. Nihil ex omnibus bonis sibi reservans, ne proprii quidem corporis potestatem, ipsi acquirendi et possidendi capacitati renuntiat, atque propter regnum cælorum continentiam perfectam in cælibatu profitetur.  

 

C. 11   De obœdientia

 

Voto obœdientiæ frater, sub regula vel abbate vivere desiderans, omnia quæ legitimi Superiores secundum has Constitutiones præcipient implere promittit. Sic propriæ voluntati renuntiando, exemplum Christi usque ad mortem obœdientis sequitur scholæque dominici servitii se tradit. 

 

C. 12   De vestitu monastico

 

Vestis Cisterciensium propria cuculla est albi coloris. Die professionis sollemnis impertita, signum est consecrationis monachi totiusque Ordinis unitatis.

 

              ST 12.A

Vestitus, qui iuxta traditionem tunica alba, scapulari nigro et cingulo ex corio insuper constat, pro locorum adiunctis adaptari potest.

 

              ST 12.B

Professi temporarii et novitii cappa utuntur loco cucullæ. Novitiorum autem scapulare albi coloris est.

 

C. 13   De vita cœnobitica

 

1

In proprio monasterio monachus vitam communem ducit. Hæc est lex vitæ communis : unitas spiritus in caritate Dei, vinculum pacis in mutua et continua caritate omnium fratrum, communio in omnibus bonis communicandis.

 

              ST 13.1.A

Mensa communis concordiam fratrum designat et roborat. Quare omnes simul ad mensam accedant, nisi rationabili causa excusentur.

 

              ST 13.1.B

Si cellæ dantur, earum usus ab abbate iuxta morem localem determinatur. Tales sint autem, si casus fert, ut fratrum lectioni et orationi faveant ac personarum dignitatem tueantur; vitæ vero communi præiudicium ne afferant, modestæ atque Cisterciensi simplicitati conformes permaneant. Eas visitare abbati licet.

 

2

Infirmitates suas fratres patientissime tolerent et humiliter sibi invicem serviant. Debiles, fluctuantes et infirmos oratione ceterisque congruis mediis adiuvent. Ægroti, senes atque moribundi prævenienti et affectuosa sollicitudine amplectendi sunt.

 

              ST 13.2.A

Maximam curam habeat abbas ut infirmis et ætate provectis sedulo amanterque, sicut revera Christo, serviatur. Si fieri potest, unctio infirmorum eis in conventu fratrum administretur.

 

3

Monachus a monasterio sine abbatis licentia discedere nequit. Si autem de diuturna absentia agatur, abbas cum consensu sui consilii atque iusta de causa, concedere potest ut extra monasterium degat monachus, non tamen ultra annum, nisi infirmitatis curandæ causa vel studiorum ratione vel, in casibus extraordinariis, ad vitam eremiticam ducendam.

 

                            ST 13.3.A

Audito consilio suo, abbas fratri permittere potest ut vitam eremiticam ducat. Eremita sub auctoritate abbatis permanet. Si eremita extra fines monasterii degere desideret, abbas consensum sui consilii obtinere debet necnon, si sit clericus, consensum Ordinarii loci in quo commorabitur.

 

 

C. 14   De communitatis unitate et pluriformitate

 

1

Communitas unum in Christo corpus efformat; singuli autem fratres, dona spiritualia secundum multiformem gratiam Dei recepta secum invicem communicantes, fraternitatis ædificationem summopere promoveant.

 

2

Essentialis conversationis Cisterciensis alternatio inter Opus Dei, orationem lectionemque divinam ac laborem manuum, deter­minetur secundum cuiusque sive indolem sive institutionem sive vitæ profectum. Abbas vero ita omnia discernat et temperet ut quisque frater in vocatione Cisterciensi crescere possit.

 

C. 15   De reconciliatione cum Deo et fratribus

 

1

Unitatis inter fratres conservatio a sincero mutuo ad reconciliationem conatu pendet. Itaque, ut scandalorum spinæ a communitate removeantur, fratres iracundiæ tempus ne reservent, sed cum discordante quamprimum in pacem redeant.

 

              ST 15.1.A

Correctione humili et discreta, fratres spiritu evangelico sibi invicem subveniant. Modos ad hoc sibi idoneos communitas determinet.

 

2

Peccata sua fratres cotidie in oratione Deo confiteantur et ad reconciliationis sacramentum frequenter accedant.

 

                                ST 15.2.A

Pro opportunitate, abbas providere potest ut celebratio aliqua pænitentialis communis habeatur.

 

 

C. 16   De actuosa fratrum participatione

 

1

Confratres vitam communem plene participandi et ius et officium habent; quæ tamen participatio diversimode exerceri potest.

 

2

Omnes enim fratres ad mutuam sollicitudinem, cooperationem et obœdientiam vocati sunt. Solliciti ergo sint de condicione spirituali communitatis, scientes zelum bonum unius omnibus prodesse, amarum vero obesse.

 

3

Cum reverentia personæ humanæ ad Dei imaginem creatæ regat abbas fratres, illorum voluntariam obœdientiam promovens ac dona industriæ vel ingenii pro opportunitate fovens. Ita eo fratres perducat, ut ipsi in muneribus obeundis et in inceptis suscipiendis activa atque responsabili obœdientia cooperentur, firma tamen sua auctoritate decernendi et præcipiendi quæ agenda sunt.

 

4

Abbas et officiales quod omnium interest cum fratribus communicent, eorumque optata et suggestiones libenter accipiant.

 

 

C. 17   De vita liturgica

 

1

In celebratione liturgica communitatis finis spiritualis specialiter apparet, monasticæ vocationis sensus intimus atque fratrum communio roborantur et crescunt. In ea Verbum Dei cotidie auditur et sacrificium laudis Deo Patri offertur, mysterium Christi participatur et opus sanctificationis a Spiritu Sancto efficitur.

 

        ST 17.1.A

Liturgia celebratur secundum ritum ad quem communitas pertinet. Modo indoli propriæ uniuscuiusque ritus congruo, ad traditionem cisterciensem se conformet, iuxta normas a Capitulo Generali approbatas, et, si casus ferat, a Sancta Sede confirmatas.

 

 

2

Varia annui cycli liturgici tempora vitam contemplativam fratrum alere ac ditare summopere valent; firmissimum sane præbent fundamentum prædicationi et institutioni communitati tradendæ.

 

3

Dies dominica, Resurrectionis mysterio dicata, dies est lætitiæ et vacationis ab opere. Hoc modo ampliore atque impensius fratres Eucharistiam insimul participare, lectioni divinæ atque orationi incumbere studeant.

 

 

C. 18   De Eucharistiæ celebratione

 

Eucharistia fons et culmen est totius vitæ christianæ atque fratrum in Christo communionis. Ideo cotidie a tota communitate celebretur. Participatione enim mysterii paschalis Domini, fratres arctius inter se atque cum tota Ecclesia coalescunt.

 

 

C. 19   De Opere Dei

 

1

Operi Dei nihil præponatur. Igitur Liturgia Horarum a communitate celebretur, quæ, una cum Ecclesia, sacerdotale munus Christi adimplet, Deo sacrificium laudis offerendo ac pro totius mundi salute intercedendo.

 

        ST 19.1.A

Opus Dei, utpote diei sanctificatio, horis competentibus traditione Cisterciensi vel consuetudine locali statutis persolvatur.

 

2

Liturgia Horarum schola est orationis continuæ ac pars eximia conversationis monasticæ. Abbatis munus est sollicitudinem ad Opus Dei inter fratres promovendi.

 

              ST 19.2.A

Talis sit celebratio, ut communitatis spiritum exprimere et ad plenam fratres participationem inducere valeat.

 

        ST 19.2.B

Peculiaribus in casibus potest abbas modum determinare, quo aliquis monachus choralem Liturgiam Horarum participet. Quod nonnisi postquam rem cum ipso fratre sedulo perspexerit necnon ratione habita de necessitatibus communitatis faciat.

 

              ST 19.2.C

In casibus extraordinariis, Abbas Generalis de consensu sui consilii communitatem aliquam ab una vel duabus Horis minoribus dispensare potest.

 

3

Frater qui absens forte fuerit a celebratione chorali, Horas persolvat iuxta dispositionem abbatis et normas iuris universalis.

 

 

C. 20   De memoria Dei

 

Memoriam Dei constanter colentes, fratres Opus Dei per totum diem extendunt. Invigilet igitur abbas, ut quisque eorum amplum habeat otium ad lectioni orationique vacandum. Adiacentia autem monasterii, cunctorum cura, silentio et quieti propitia sint.

 

              ST 20.A

Omnes fratres, per sex saltem dies, sacri recessus tempora quotannis servent.

 

 

C. 21   De lectione divina

 

Lectio divina assidua fratrum in Deum fidem maxime fovet. Hoc vitæ monasticæ præclarum exercitium, quo Verbum Dei auditur et ruminatur, fons est orationis, atque contemplationis schola in qua monachus cor ad cor cum Deo loquitur. Ideoque fratres cotidie huiusmodi lectioni per congruum temporis spatium vacent.

 

              ST 21.A

Traditio lectionem divinam permagni facit, cui in communi incumbitur; quod præsertim Tempore Quadragesimæ commendandum est.

 

 

C. 22   De intentione cordis

 

Monachi in spiritu compunctionis et vehementis desiderii ardore, orationi frequenter incumbant. In terra positi, mente in cælestibus versantur, vitam æternam omni concupiscentia spirituali desiderantes. Assumpta in cælum, Beata Virgo Maria, vita, dulcedo et spes omnium in terra peregrinantium, numquam ab eorum corde recedat.

 

              ST 22.A

Tempori fratribus cotidianæ lectioni ac orationi impendendo abbas prudenter provideat.

 

 

C. 23   De vigiliis nocturnis

 

Iuxta Ordinis traditionem, horæ ante solis ortum Vigiliarum celebratione, oratione et meditatione aptissime Deo consecrantur, in sobria exspectatione adventus Christi.

 

              ST 23.A

Hora qua surgunt fratres ita determinetur, ut Vigiliæ indolem suam nocturnam retineant.

 

 

C. 24   De taciturnitate

 

Taciturnitas inter monasticos Ordinis valores præcipuos annumeratur. Tutam reddit monacho in communitate solitudinem. Memoriam Dei et communionem fraternam fovet, mentem Spiritus Sancti inspirationibus aperit, intentionem cordis et solitariam ante Deum orationem promovet. Ideo silentio, sermonis simul ac cogitationum custodi, fratres omni tempore studeant, maxime tamen nocturnis horis.

 

              ST 24.A

Iuxta Ordinis traditionem, silentium præsertim in locis regularibus observandum est, qualia sunt ecclesia, claustra, refectorium, scriptorium. Recreatione vero communitates Ordinis non fruuntur.

 

              ST 24.B

Normæ aliæ quibus loquelæ usus ordinatur, præsertim in capitulo et cellulis, ab unaquaque communitate statuuntur, in omni visitatione verificandae.

 

 

C. 25   De ascesi monastica

 

Quies mentis in silentio colenda fructus est insuper puritatis ac simplicitatis cordis. Ideo monachus, in spiritu alacris pænitentiæ, media quæ ad hoc in Ordine adhibentur libenter amplectetur : laborem scilicet, vitam absconditam ac voluntariam paupertatem, vigilias quoque et ieiunia.

 

C. 26   De labore

 

Labor, manuum præsertim, monachis occasionem præbens in divino creationis instaurationisque opere partem habendi atque Christi Iesu vestigiis inhærendi, speciali æstimatione in traditione Cisterciensi semper gaudet. Hic labor arduus et redemptor sustentationem fratribus aliisque, pauperibus in primis, procurat ipsorumque solidarietatem cum opificum multitudine exprimit. Fructuosæ ascesis pariter occasio est, quæ evolutionem ac personæ maturitatem iuvat, sanitatem tam corporis quam mentis fovet, multum denique ad totius communitatis cohærentiam confert.

 

              ST 26.A

Temporis spatium labori assignandum secundum monasticæ conversationis exigentias determinatur atque loci necessitates. Fratres quidem per quattuor saltem cotidianas horas occupantur in labore, neque generatim sex excedant.

 

C. 27   De simplicitate

 

Exemplo Patrum Cistercii, simplex cum Deo simplici commercium quærentium, fratrum vivendi ratio simplex sit et frugalis. Omnia in domo Dei ita huiusmodi aptentur pro modo conversationis, quavis superfluitate seposita, ut simplicitas ipsa omnes docere valeat. Quam igitur in ædificiis et in supellectili, in victu et vestitu, atque in ipsa liturgica celebratione dilucide patere oportet.

 

              ST 27.A

Monasterium amœnitate ac simplicitate eniteat. Curent autem fratres ut ipsius adiacentia sedulo præserventur et quæ natura offert beneficia, sagaciter administrentur.

 

C. 28   De ieiunio

 

Ieiunium monasticum humilem creaturæ coram Deo condicionem exprimit, desiderium spirituale in corde monachi excitat atque miserationem Christi erga turbam esurientium participat. Fratres ieiunium quadragesimale atque ieiunium paschale, sed et alia ieiunia secundum consuetudines Ordinis et abbatis dispositiones observent.

 

              ST 28.A

Die Cinerum et feria sexta Hebdomadæ Sanctæ fratres pane et aqua, vel similibus, ad prandium contenti sint.

 

              ST 28.B

Iuxta traditionem, excepto casu necessitatis, quocumque tempore a carnis comestione fratres abstineant.

 

              ST 28.C

Si quis frater, gratia Dei permotus, in ieiunium magis incumbere velit, hoc abbati suo suggerat.

 

  

C. 29   De separatione a mundo

 

1

Qui nihil amori Christi præponunt, et ipsi sæculi actibus se faciunt alienos. Quod, iuxta monasticam traditionem, quemdam physicæ separationis gradum requirit. Propterea monasterium ita exstructum est, ut inhabitantium quietem et solitudinem omnino tutas reddat.

 

2

Ædes in quibus vivunt et laborant monachi, ipsis stricte reserventur. Ecclesiam tamen christifideles adire possunt, tempore præsertim quo divinus cultus ibi publice celebratur. Abbatis autem est, de consensu sui consilii, fines statuere strictæ clausuræ reservandos, eique competit sinere ut, iusta de causa, extranei ibi accedant itemque ut monachi illinc egrediantur. In usu mediorum communicationis socialis, id est radiophonis, televisionis et telephoni, necessaria servetur discretio atque nonnisi sedulo in tuto posita peculiari vitæ contemplativæ ratione usus permitti potest. Monachi autem ad hanc separationis a mundo disciplinam sedulo efformentur. Horum vero principiorum applicatio, non abbati tantum, sed et omnibus incumbit fratribus. 

 

 

C. 30   De hospitibus suscipiendis

 

Omne monasterium pro locorum et temporum adiunctis traditi­onem teneat hospites et egenos ut Christum suscipiendi. Quos divina providentia ad monasterium perducit, ipsi a fratribus cum reverentia et humanitate suscipiantur, quin tamen hoc servitio quies monastica detrimentum patiatur.

 

              ST 30.A

Qui profundiorem orationem inquirentes monasterium adeunt, communitatis adiutorio gaudeant.

 

              ST 30.B

Dei dispensatione, monasteria non solum domesticis fidei sed et omnibus hominibus bonæ voluntatis, ut loca sancta constituuntur.

 

              ST 30.C

Modum participationis hospitum in Opere Dei ipsius communitatis est disponere.

 

              ST 30.D

Fratrum consanguinei humanissime suscipiantur, modo quidem monasticæ vocationi consono.

 

 

C. 31   De monachorum apostolatu

 

Fidelitas erga conversationem monasticam zelo regni Dei totiusque generis humani salutis intime connectitur. Quam apostolicam sollicitudinem monachi in corde gerunt. Eorum vero Christi eiusque Ecclesiæ missionem participandi forma eorumque in Ecclesia particulari incorporatio ipsa est contemplativa vita. Ideo, quantumvis actuosi apostolatus urgeat necessitas, advocari nequeunt ut in variis ministeriis pastoralibus vel in alia externa actuositate operam adiutricem præstent.

 

              ST 31.A

Ubi, peculiaribus in adiunctis, auxilium quoddam pastorale a monasterio petatur, abbas, si hoc expediendum iudicet, petitioni assentiens, ministerium huiusmodi fratri committat, qui ad illud implendum et peritus et paratus sit.

 

 

C. 32   De relatione cum Ecclesiæ Hierarchia

 

Monachi cum Ecclesia particulari ad quam pertinent eiusque Episcopo, quem devoto obsequio ac reverentia prosequuntur, caritatis necessitudines foveant. Summo Pontifici, Christi Vicario, tamquam supremo eorum Pastori, etiam ratione voti obœdientiæ humiliter pareant.

 

 

 

CAPUT II : De servitio auctoritatis

 C. 33   De ministerio abbatis

 

1

Abbas e fratribus electus, suam potestatem a Deo per ministerium Ecclesiæ recipit. Christi vices in monasterio agere creditur. Ut pater totius communitatis, ei ministrat tam in spiritualibus quam in temporalibus (cf. cann. 596 § 1 et 618 CIC).

 

2

Sollicitudinem pastoralem gregis sibi commissi abbas gerat; humanitatem benignitatemque Christi omnibus ostendat, studens plus amari quam timeri, se cuiusque indoli conformans ac fratres adhortans ut divinæ vocationis viam alacri lætoque animo percurrant. Pro singulis ad Deum assidue oret.

 

3

Magister in schola Christi, abbas custos est fidelitatis disci­pulorum erga monasticam traditionem. Illos pabulo Verbi Dei suoque enutriat exemplo. Neque sese Scriptura Sacra Patrumque sapientia reficere negligat. Facilis pateat omnibus monachis ad ipsum accessus colloquii causa.

 

              ST 33.3.A

Statutis diebus collationem habeat abbas communitati, cui Regulam Sancti Benedicti frequenter explicet.

 

              ST 33.3.B

Fratres cum fiducia abbatem suum adeant, eique cogitationes cordibus suis advenientes libere ac sponte pandere possunt. Ipse autem nullo modo eos ad conscientiam sibi manifestandam inducat.

 

4

Sapiens medicus, abbas et sua et aliena vulnera curare ac nomine Christi peccato sauciatis mederi studeat. Magnopere sollicitudinem gerere debet et omni sagacitate et industria currere, ne quem de fratribus sibi creditis perdat. Si res postulat, spiritualium seniorum iuvamen invocet. Præcipue vero omnium orationem ad sanandas fratrum infirmitates adhibeat. 

 

 

C. 34   De regimine abbatis

 

1

Abbas superior maior est, potestatem ecclesiasticam habens regiminis, pro foro tam externo quam interno.

 

              ST 34.1.A

Superior monasterii quod adhuc pars est domus fundatricis potestatem habet delegatam, quam ipse vero subdelegare potest.

 

              ST 34.1.B

Superior ad nutum, de quo in ST 39.2.B, potestate ordinaria propria gaudet utpote communitatis sui iuris superior maior.

 

              ST 34.1.C

Attamen, in casibus particularibus, Abbate Generali eiusque consilio consentientibus, communitate vero et filiatione auditis, Pater Immediatus  potestatem superioris ad nutum quoad filiationem limitare potest, sive antequam nominet sive postquam talem superiorem nominaverit.

 

              ST 34.1.D

Hoc in casu, ad iura paternitatis exercenda, quoad delegationem faciendam, a Patre Immediato statuitur, superiore ad nutum audito.

 

34. 2

Quæ de abbate statuuntur, æquo iure valent de priore prioratus necnon de superiore ad nutum, nisi aliud expresse caveatur.

 

 

C. 35   De fratribus officialibus

 

In variis monasterii officiis coadiutores idoneos eligat sibi abbas. Cum consilio fratrum timentium Deum, priorem, magistrum novitiorum, celle­rarium, ceterosque instituat officiales, in quibus securus partiat onera sua. Fratres sic electi alacriter et laudabiliter officia sua secundum mandata Dei et præcepta abbatis impleant, ut in domo Dei nemo conturbetur neque contristetur.

 

 

C. 36   De consulendis fratribus

 

1

Pro rebus quæ ad communitatis bonum pertinent, Regulæ admonitionis memor, abbas fratres libenter consulat; quod tum per capitulum conventuale tum per peculiare consilium facere valet. Fratres autem ad consultationem adeant docilitatis spiritu erga Sancti Spiritus vocem et humiliter actuoseque sententiam suam proferant. Præterquam ubi lex aliter statuit, abbatis est, fratribus diligenter auditis, decisionem ultimam ferre. In rebus intimis secretum omnes sedulo servent.

 

2

Suffragatio sit secreta in omnibus electionibus, in aliis casibus a iure determinatis, aut si unus e præsentibus id postulet. In suffragiorum computatione suffragia nulla et abstentiones non computantur. Quando ad actum ponendum consilii abbatis vel capituli conventualis consensus requiritur, ut valide agat abbas, huiusmodi consensum obtinere debet sive partis absolute maioris sive duarum ex tribus partibus suffragiorum, prout casus fert. Obtento consensu, abbas actum ponere potest sed non tenetur. Negato autem consensu, valide agere nequit. Quando pariter abbati præscribitur ut consilium suum aut capitulum conventuale audiat, consultatio illa ad actus validitatem requiritur.

 

              ST 36.2.A

Suffragia ne sumantur nisi prius res deliberanda dilucide proposita sit, aliquo intervallo reflexionis et orationis causa proviso.

 

              ST 36.2.B

Scrutinio peracto abbas, quoties consensus requiritur, cum duobus testibus suffragia diribeat et exitum annuntiet. Exitus vero in libro actuum capituli aut consilii referatur, subscri­bendus ab ipso abbate et duobus testibus.

 

3

Petens consilium aut consensum, superior suffragium emittere potest sed non tenetur. Absentes neque possunt per litteras suffragium mittere neque procuratorem ad suffragium ferendum constituere. Exclaustrati autem voce activa et passiva carent.

 

              ST 36.3.A

Frater a suo monasterio absens servitii Ordinis aut, iuxta C. 13.3, valetudinis vel studiorum vel vitæ eremiticæ causa, uti capituli conventualis membrum, vocem servat activam et passivam. Debet autem in utendo hoc iure aut non utendo se prudentem exhibere, iudicio præditum, suarum responsabilitatum conscium.

 

              ST 36.3.B     

Salvo præscripto ST 36.3.A, vox activa fratris qui a suo monasterio ultra sex menses, etsi legitime abfuerit, suspenditur.

            a.

Si frater absens in communitatem suam definitive redire vult, potest abbas cum consensu sui consilii, quam diu abfuerit considerando, exigere ut tempus quoddam conveniens in communitate degat, antequam ius suffragii ferendi iterum exercere possit.

     b.

Qui electioni præsidet potest, consulto capitulo conventuali, exercitium iuris suffragii ferendi fratri commoranti habitualiter in monasterio restituere, qui illud absentia amiserat.

 

C. 37   De capitulo conventuali

 

Fratres a votis sollemnibus professi, in communitate stabilitatem suam habentes, una cum superiore capitulum conventuale constituunt. Omnes voce activa et passiva in deliberationibus et actibus gaudent, nisi aliud in Constitutionibus caveatur.

 

              ST 37.A

Consensu capituli conventualis, obtentis duabus ex tribus suffragiorum partibus, indiget abbas :

   a.

ut monachum Ordinis ad stabilitatem in communitate admittat, sine preiudicio exceptionis de qua in C. 60;

b.

ut conceptum novæ fundationis ad effectum adducat;

c.

ut fundatio erigatur in monasterium sui iuris;

                         

              ST 37. A bis

Consensu capituli conventualis, obtentis duabus ex tribus suffragiorum partibus, indiget Prior ut inchoetur processus erigendi prioratum ad gradum superiorem.

 

              ST 37.B

Consensu partis absolute maioris capituli conventualis indiget abbas :

    a.

    ut novitium ad professionem temporariam admittat;

    a bis

    ut fratrem ab alia communitate venientem ad professionem temporariam renovandam admittat ;

    b.

    ut fratrem admittat ad professionem sollemnem;

     c.

    ut procedere possit in rebus administrativis de quibus in C. 44;

      d.

    ut permitti possit filiationis mutatio de qua in ST 73.B;

     e.