Ordo Cisterciensis Strictioris Observantiae

Proœmium

Sancti abbates Robertus Molismensis, Albericus et Stephanus Harding benedictinæ traditioni peculiarem formam dedere, cum, anno salutis 1098, Novum Monasterium Cistercii, Matrem omnium nostrum, construxerunt, atque Ordinem Cisterciensem fundaverunt. Anno circiter 1125, idem Sanctus Stephanus monialium monasterium vulgo “Tart” appellatum instituit sicut propriam domus Cisterciensis filiam, curæ pastorali abbatis eiusdem domus creditam. Exordium Parvum et Carta Caritatis fundatorum vocationem exprimunt missionemque a Deo acceptam, quam Ecclesia sua auctoritate sanxit et sancit, pro illo necnon nostro tempore. Huius vero reformationis propositum Sancti Bernardi Clarævallensis aliorumque impulsu ita propagatum est, ut monasteria monachorum monialiumque conversationis Cisterciensium sequacium usque ultra Europæ occidentalis limites diffusa sint. Hac exordii ætate fratres conversi atque sorores conversæ in Ordine suscepti sunt. Vita laboribusque innumerabilium fratrum ac sororum valida spiritualis hæreditas exorta est, quæ expressam formam in scriptis et cantu, in architectura et arte, necnon in sollerti fundorum suorum administratione invenit.

Monachi et moniales Ordinis agnoscunt multum se debere motui qui “Strictior Observantia”, nuncupatus est. Hic enim, perturbatis tempestatibus, quædam Cisterciensis patrimonii specimina fortiter propugnavit, quæ per labores abbatis De Rancé atque incepta domni Augustini de Lestrange subsequentibus generationibus transmitti potuerunt. Anno autem 1892, tres ex Congregationibus quæ ex Valle Sancta exortæ erant, in unum convenientes, Ordinem sui iuris constituerunt, Ordinem scilicet Cisterciensium Reformatorum B. M. de Trappa, nunc autem Ordinem Cisterciensem Strictioris Observantiæ nuncupatum.

Desiderium sinceræ vitæ monasticæ multifarie per sæcula agens, monachos monialesque Ordinis ad strenue renovandam vitam suam adhuc animare pergit; qui, Concilii Vaticani Secundi principiis obtemperantes, operam dant ut ad profundiorem suarum radicum intellegentiam perveniant simulque Dei actioni dociles hodie se præbeant. Anno 1969, Capitulum Generale, Declaratione de Vita Cisterciensi atque Statuto Unitatis et Pluriformitatis, rursus Ordinem Regulæ Sancti Benedicti, tamquam Evangelii sibi traditæ interpretationi, [ Cf. Perfectæ Caritatis 2, a ; Regula S. Benedicti, Prol. 21.] obstringi professum est, ad eamque in mutatis mundi condicionibus fideliter observandam rationes viasque præbuit. Hisce quidem documentis Capitulum Generale inter Regulæ sensum distinguit fundamentalesque observantias, quibus Cisterciensis conversatio constat, et singula illa quæ pro locorum adiunctis mutari possunt.

Hæc Constitutionum et Statutorum collectio tamquam illorum renovationis annorum experientiæ fructus extat. Optandum sane est ut efficax instrumentum evadat, cuius ope Ordo se ipsum in spiritu Concilii Vaticani Secundi perficere valeat, ac magis magisque parem se præbeat proprio suo muneri in Ecclesia et in mundo exsequendo.

CONSTITUTIONES MONIALIUM O.C.S.O.

Pars prima

DE PATRIMONIO CISTERCIENSI

C. 1 De traditione Ordinis Cisterciensis Strictioris Observantiæ

Ordo Cisterciensis Strictioris Observantiæ ab illa monastica evangelicæ vitæ traditione originem ducit, quæ in Regula Monasteriorum Sancti Benedicti Nursiensis expressa invenitur. Fundatores Cistercii huic traditioni peculiarem formam dederunt, cuius quædam specimina monasteria Strictioris Observantiæ strenue propugnabant. Tres Congregationes Strictioris Observantiæ, anno 1892 in unum coalescentes, unum Ordinem constituerunt, qui nunc Ordo Cisterciensis Strictioris Observantiæ vocatur.

C. 2 De Ordinis natura et fine

Hic Ordo institutum est monasticum quod ad contemplationem integre ordinatur; moniales propterea, intra sæpta monasterii, sub Regula Sancti Benedicti se divino cultui dedicant, atque Divinæ Maiestati humile simul ac nobile servitium præstant in solitudine ac silentio, in assidua prece et alacri pænitentia, monasticam conversationem modo in his Constitutionibus definito ducentes.

C. 3 De Ordinis spiritu

Conversatio Cisterciensis cœnobitica est. Moniales Cistercienses Deum quærunt et Christum sequuntur sub regula vel abbatissa in communitate stabili, quæ schola est fraternæ caritatis. Cum omnium sororum sit cor unum et anima una, omnia eis communia sunt. Altera alterius onera portantes legem adimplent Christi, eiusque passionibus participantes in regnum cælorum se intraturas sperant.

Monasterium est dominici schola servitii in qua Christus in cordibus sororum formatur per liturgiam, per doctrinam abbatissæ et per fraternam conversationem. Verbo Dei moniales edocentur in disciplina cordis et actionis, qua, Spiritui Sancto obsequendo, puritatem cordis et continuam Dei præsentis memoriam assequi valeant.

Moniales vestigia eorum premunt, qui sæculis præteritis ad spiritualem in eremo militiam agendam a Deo vocati sunt. Cum earum conversatio in cælis sit, sæculi actibus se faciunt alienas. In solitudine et silentio versantes, ad illam intimam quietem suspirant, in qua sapientia gignatur. Semetipsas sibi abnegant ut sequantur Christum. Humilitate et obœdientia adversus superbiam et peccati rebellionem repugnant. In simplicitate et labore illam beatitudinem quærunt quæ pauperibus promittitur. Alacri hospitalitate, cum simul peregrinantibus pacem et spem quam Christus elargitur participant.

Monasterium figura est Ecclesiæ mysterii. Laudi gloriæ Patris nihil ibi præponitur et omni conatu efficitur ut integra communis vita supremæ Evangelii legi ita inserviat ut communitati nihil desit in ulla gratia. Moniales operam dant ut universali populo Dei consentiant omniumque christianorum unitatis activam eius exspectationem participent. Sua enim monastica conversatione fideliter servata necnon propria arcana fructificatione apostolica, populo Dei totique humano generi inserviunt. Unaquæque Ordinis ecclesia et unaquæque monialis Beatæ Virgini Mariæ, quæ est Mater et Typus Ecclesiæ in ordine fidei, caritatis et perfectæ cum Christo unionis, dicatæ sunt.

Tota monasterii ordinatio eo spectat ut moniales intime Christo uniantur, quia in solo cuiusque erga Dominum Iesum amoris affectu peculiaria Cisterciensis vocationis dona efflorescere possunt. Sorores tunc tantum contentæ erunt in vita simplici, abscondita et laboriosa perseverantes, si Christo omnino nihil præponant, qui omnes pariter ad vitam æternam perducat.

C. 4 De Ordinis indole

Communitates Ordinis per orbem terrarum diffusæ, vinculo caritatis in unum congregantur. Qua sociatæ concordia, se invicem adiuvare valent ad commune patrimonium penitius intellegendum et efficacius exprimendum, atque in diversis difficultatibus mutuo se confortare atque sustentare.

Hæc autem communio iuridicam induit formam in Ordinis regimine iuxta Cartam Caritatis, quam harum Constitutionum normæ interpretantur. Abbates abbatissæque in duobus congregati Capitulis communem gerunt sollicitudinem in rebus divinis et humanis pro omnibus Ordinis communitatibus. Quæ pastoralis cura, iuxta traditionem, per instituta filiationis, visitationis atque Capituli Generalis exercetur. Præterea alia organa dialogi, collaborationis mutuique exorta sunt servitii, per quæ et totius Ordinis foveatur communio et fundatorum proposita hodiernis condicionibus reapse adaptentur.

Cistercienses Strictioris Observantiæ secundum Cartam Caritatis una caritate, una Regula, similibusque moribus vivere debent. Cuiusque communitatis est, cum ceteris colloquendo, vias aperire ad Ordinis patrimonium vitaliter in propria sua cultura exprimendum, ratione habita de peculiaribus adiunctis, semper tamen servatis normis a Capitulo Generali statutis.

Pars secunda

DE DOMO DEI SEU DE MONASTERIO

C. 5 De communitate locali

Voce divina congregatæ, sorores ecclesiam seu communitatem monasticam constituunt, quæ fundamentalis cellula est Ordinis.

ST 5.A

Secundum traditionem, subsistit communitas ut abbatia sui iuris. Sic declaratur, si condicionibus in Statuto de Fundationibus edictis (n° 15) respondit, ita ut monastica conversatio iuxta Sancti Benedicti Regulam, Cisterciensem traditionem atque has Constitutiones plene vigere valeat ;

Si hæ condiciones non adimplentur, sed communitas condicionibus in Statuto de Fundationibus edictis (n° 15) respondit ut sit sui iuris, tunc consideratur ut prioratus sive maior sive simplex. Prioratus autem simplex ope domus fundatricis tum quoad personas tum quoad bona temporalia iure frui pergat.

Fundatio pars est domus fundatricis et autonomia non gaudet. Eius superiorissa non est nisi superiorissa domus fundatricis. Condiciones ut fundatio ad statum domus sui iuris provehatur, et etiam ut prioratus simplex in prioratum maiorem vel prioratus maior in abbatiam evadere possit, a Statuto de Fundationibus definiuntur,

ST 5.B

Quæ infra de communitate locali dicuntur æquo iure, nisi aliud caveatur, valent de abbatia, de prioratu sive maiore sive simplici necnon de fundatione.

C. 6 De communitatis constitutione

Communitas sororibus constituitur quæ professionem in ea emiserunt, novitiis aliisque probationis causa in eam admissis atque oblatis.

ST 6.A

Inter supradictas professas annumerantur:

sorores conversæ quæ ante Decretum Unificationis anni 1965 vota emiserunt;

sorores externæ.

ST 6.B

Oblatæ vitam communitatis participant iuxta normas Statuti de Oblatis a Capitulo Generali promulgati atque consuetudines locales.

ST 6.C

Sorores ex aliis monasteriis Ordinis modo stabili venientes communitatis vitam participant, praeter ea quae Capitulo conventuali pertinent.

ST 6. D

Unaquaeque communitas proprium statutum necnon compositionem ad normam nationis suæ legum prudenter definire potest.

CAPUT I : De conversatione Cisterciensi

C. 7 De regulari observantia

Conversatio in Ordine Cisterciensi Strictioris Observantiæ vita est Deo consecrata, quæ in unione fraterna, in solitudine et silentio, in oratione et labore, atque in disciplina vitæ exprimitur. Arcana fecunditate apostolica Corpus Christi mysticum dilatat.

C. 8 De consecratione monastica

Professione monastica (cf. can. 654 CIC) soror Deo consecratur et communitati monasticæ quæ ipsam suscipit aggregatur. Simulque consecratio iam in baptismatis et confirmationis sacramentis suscepta, renovatur et vivificatur. Soror autem fideli stabilitate, ad veram morum conversionem alacri obœdientia usque ad mortem sese obligat.

C. 9 De stabilitate in loco

Voto stabilitatis in communitate sua soror, confidens de providentia Dei qui ipsam in hunc locum et sororum cœtum vocavit, ad instrumenta artis spiritualis ibi constanter adhibenda se obligat.

C. 10 De conversatione morum

Voto conversationis morum soror, in simplicitate cordis sui Deum quærens per ducatum evangelii, ad disciplinam Cisterciensem se obligat. Nihil ex omnibus bonis sibi reservans, ne proprii quidem corporis potestatem, ipsi acquirendi et possidendi capacitati renuntiat, atque propter regnum cælorum continentiam perfectam in cælibatu profitetur.

C. 11 De obœdientia

Voto obœdientiæ soror, sub regula vel abbatissa vivere desiderans, omnia quæ legitimi Superiores secundum has Constitutiones præcipient implere promittit. Sic propriæ voluntati renuntiando, exemplum Christi usque ad mortem obœdientis sequitur scholæque dominici servitii se tradit.

C. 12 De vestitu monastico

Vestis Cisterciensium propria cuculla est albi coloris. Die professionis sollemnis impertita, signum est consecrationis monialis totiusque Ordinis unitatis.

ST 12.A

Vestitus, qui iuxta traditionem tunica alba, scapulari atque velo nigri coloris et cingulo ex corio insuper constat, pro locorum adiunctis adaptari potest.

ST 12.B

Professæ temporariæ et novitiæ cappa utuntur loco cucullæ necnon velo albi coloris. Novitiarum autem scapulare albi coloris est.

C. 13 De vita cœnobitica

In proprio monasterio monialis vitam communem ducit. Hæc est lex vitæ communis : unitas spiritus in caritate Dei, vinculum pacis in mutua et continua caritate omnium sororum, communio in omnibus bonis communicandis.

ST 13.1.A

Mensa communis concordiam sororum designat et roborat. Quare omnes simul ad mensam accedant, nisi rationabili causa excusentur.

ST 13.1.B

Si cellæ dantur, earum usus ab abbatissa iuxta morem localem determinatur. Vitæ vero communi præiudicium ne afferant, modestæ atque Cisterciensi simplicitati conformes permaneant. Eas visitare abbatissæ licet.

Infirmitates suas sorores patientissime tolerent et humiliter sibi invicem serviant. Debiles, fluctuantes et infirmas oratione ceterisque congruis mediis adiuvent. Ægrotæ, senes atque moribundæ prævenienti et affectuosa sollicitudine amplectendæ sunt.

ST 13.2.A

Maximam curam habeat abbatissa ut infirmis et ætate provectis sedulo amanterque, sicut revera Christo, serviatur. Si fieri potest, unctio infirmorum eis in conventu sororum administretur.

Monialis a monasterio discedere nequit nisi de consensu abbatissæ atque consensu Patris Immediati aut Episcopi. Si autem de diuturna absentia agatur, serventur normæ a Sancta Sede datæ circa clausuram monialium.

Audito consilio suo, et de consensu Patris Immediati aut Episcopi, abbatissa sorori permittere potest, in casibus extraordinariis, ut intra sæpta monasterii vitam eremiticam ducat. Eremita sub auctoritate abbatissæ permanet.

C. 14 De communitatis unitate et pluriformitate

Communitas unum in Christo corpus efformat; singulæ autem sorores, dona spiritualia secundum multiformem gratiam Dei recepta secum invicem communicantes, fraternitatis ædificationem summopere promoveant.

Essentialis conversationis Cisterciensis alternatio inter Opus Dei, orationem lectionemque divinam ac laborem manuum, determinetur secundum cuiusque sive indolem sive institutionem sive vitæ profectum. Abbatissa vero ita omnia discernat et temperet ut quæque soror in vocatione Cisterciensi crescere possit.

C. 15 De reconciliatione cum Deo et sororibus

Unitatis inter sorores conservatio a sincero mutuo ad reconciliationem conatu pendet. Itaque, ut scandalorum spinæ a communitate removeantur, sorores iracundiæ tempus ne reservent, sed cum discordante quamprimum in pacem redeant.

ST 15.1.A

Correctione humili et discreta, sorores spiritu evangelico sibi invicem subveniant. Modos ad hoc sibi idoneos communitas determinet.

Peccata sua sorores cotidie in oratione Deo confiteantur et ad reconciliationis sacramentum frequenter accedant; qui accessus ab abbatissa facilis reddatur.

ST 15.2.A

Pro opportunitate, abbatissa providere potest ut celebratio aliqua pænitentialis communis habeatur.

C. 16 De actuosa sororum participatione

Sorores vitam communem plene participandi et ius et officium habent; quæ tamen participatio diversimode exerceri potest.

Omnes enim sorores ad mutuam sollicitudinem, cooperationem et obœdientiam vocatæ sunt. Sollicitæ ergo sint de condicione spirituali communitatis, scientes zelum bonum unius omnibus prodesse, amarum vero obesse.

Cum reverentia personæ humanæ ad Dei imaginem creatæ regat abbatissa sorores, illarum voluntariam obœdientiam promovens ac dona industriæ vel ingenii pro opportunitate fovens. Ita eo sorores perducat, ut ipsæ in muneribus obeundis et in inceptis suscipiendis activa atque responsabili obœdientia cooperentur, firma tamen sua auctoritate decernendi et præcipiendi quæ agenda sunt.

Abbatissa et officiales quod omnium interest cum sororibus communicent, earumque optata et suggestiones libenter accipiant.

C. 17 De vita liturgica

In celebratione liturgica communitatis finis spiritualis specialiter apparet, monasticæ vocationis sensus intimus atque sororum communio roborantur et crescunt. In ea Verbum Dei cotidie auditur et sacrificium laudis Deo Patri offertur, mysterium Christi participatur et opus sanctificationis a Spiritu Sancto efficitur.

ST 17.1.A

Liturgia celebratur secundum ritum ad quem communitas pertinet. Modo indoli propriæ uniuscuiusque ritus congruo, ad traditionem cisterciensem se conformet, iuxta normas a Capitulo Generali approbatas, et, si casus ferat, a Sancta Sede confirmatas.

Varia annui cycli liturgici tempora vitam contemplativam sororum alere ac ditare summopere valent; firmissimum sane præbent fundamentum prædicationi et institutioni communitati tradendæ.

Dies dominica, Resurrectionis mysterio dicata, dies est lætitiæ et vacationis ab opere. Hoc modo ampliore atque impensius sorores Eucharistiam insimul participare, lectioni divinæ atque orationi incumbere studeant.

C. 18 De Eucharistiæ celebratione

Eucharistia fons et culmen est totius vitæ christianæ atque sororum in Christo communionis. Ideo cotidie a tota communitate celebretur. Participatione enim mysterii paschalis Domini, sorores arctius inter se atque cum tota Ecclesia coalescunt.

C. 19 De Opere Dei

Operi Dei nihil præponatur. Igitur Liturgia Horarum a communitate celebretur, quæ, una cum Ecclesia, sacerdotale munus Christi adimplet, Deo sacrificium laudis offerendo ac pro totius mundi salute intercedendo.

ST 19.1.A

Opus Dei, utpote diei sanctificatio, horis competentibus traditione Cisterciensi vel consuetudine locali statutis persolvatur.

Liturgia Horarum schola est orationis continuæ ac pars eximia conversationis monasticæ. Abbatissæ munus est sollicitudinem ad Opus Dei inter sorores promovendi.

ST 19.2.A

Talis sit celebratio, ut communitatis spiritum exprimere et ad plenam sororum participationem inducere valeat.

ST 19.2.B

Peculiaribus in casibus potest abbatissa modum determinare, quo aliqua monialis choralem Liturgiam Horarum participet. Quod nonnisi postquam rem cum ipsa sorore sedulo perspexerit necnon ratione habita de necessitatibus communitatis faciat.

ST 19.2.C

In casibus extraordinariis, Abbas Generalis de consensu sui consilii communitatem aliquam ab una vel duabus Horis minoribus dispensare potest.

Soror quæ absens forte fuerit a celebratione chorali, Horas persolvat iuxta dispositionem abbatissæ.

C. 20 De memoria Dei

Memoriam Dei constanter colentes, sorores Opus Dei per totum diem extendunt. Invigilet igitur abbatissa, ut unaquæque earum amplum habeat otium ad lectioni orationique vacandum. Adiacentia autem monasterii, cunctarum cura, silentio et quieti propitia sint.

ST 20.A

Omnes sorores, per sex saltem dies, sacri recessus tempora quotannis servent.

C. 21 De lectione divina

Lectio divina assidua sororum in Deum fidem maxime fovet. Hoc vitæ monasticæ præclarum exercitium, quo Verbum Dei auditur et ruminatur, fons est orationis, atque contemplationis schola in qua monialis cor ad cor cum Deo loquitur. Ideoque sorores cotidie huiusmodi lectioni per congruum temporis spatium vacent.

ST 21.A

Traditio lectionem divinam permagni facit, cui in communi incumbitur; quod præsertim Tempore Quadragesimæ commendandum est.

ST 21.B

Scriptorium locus traditionalis est ubi lectioni divinæ vacatur.

C. 22 De intentione cordis

Moniales in spiritu compunctionis et vehementis desiderii ardore, orationi frequenter incumbant. In terra positæ, mente in cælestibus versantur, vitam æternam omni concupiscentia spirituali desiderantes. Assumpta in cælum, Beata Virgo Maria, vita, dulcedo et spes omnium in terra peregrinantium, numquam ab earum corde recedat.

ST 22.A

Tempori sororibus cotidianæ lectioni ac orationi impendendo abbatissa prudenter provideat.

C. 23 De vigiliis nocturnis

Iuxta Ordinis traditionem, horæ ante solis ortum Vigiliarum celebratione, oratione et meditatione aptissime Deo consecrantur, in sobria exspectatione adventus Christi.

ST 23.A

Hora qua surgunt sorores ita determinetur, ut Vigiliæ indolem suam nocturnam retineant.

C. 24 De taciturnitate

Taciturnitas inter monasticos Ordinis valores præcipuos annumeratur. Tutam reddit moniali in communitate solitudinem. Memoriam Dei et communionem sororum fovet, mentem Spiritus Sancti inspirationibus aperit, intentionem cordis et solitariam ante Deum orationem promovet. Ideo silentio, sermonis simul ac cogitationum custodi, sorores omni tempore studeant, maxime tamen nocturnis horis.

ST 24.A

Iuxta Ordinis traditionem, silentium præsertim in locis regularibus observandum est, qualia sunt ecclesia, claustra, refectorium, scriptorium. Recreatione vero communitates Ordinis non fruuntur.

ST 24.B

Normæ aliæ quibus loquelæ usus ordinatur, præsertim in capitulo et cellulis, ab unaquaque communitate statuuntur, in omni regulari visitatione verificandae.

C. 25 De ascesi monastica

Quies mentis in silentio colenda fructus est insuper puritatis ac simplicitatis cordis. Ideo monialis, in spiritu alacris pænitentiæ, media quæ ad hoc in Ordine adhibentur libenter amplectetur : laborem scilicet, vitam absconditam ac voluntariam paupertatem, vigilias quoque et ieiunia.

Labor, manuum præsertim, monialibus occasionem præbens in divino creationis instaurationisque opere partem habendi atque Christi Iesu vestigiis inhærendi, speciali æstimatione in traditione Cisterciensi semper gaudet. Hic labor arduus et redemptor sustentationem sororibus aliisque, pauperibus in primis, procurat ipsarumque solidarietatem cum opificum multitudine exprimit. Fructuosæ ascesis pariter occasio est, quæ evolutionem ac personæ maturitatem iuvat, sanitatem tam corporis quam mentis fovet, multum denique ad totius communitatis cohærentiam confert.

Temporis spatium labori assignandum secundum monasticæ conversationis exigentias determinatur atque loci necessitates. Sorores quidem per quattuor saltem cotidianas horas occupantur in labore, neque generatim sex excedant.

Exemplo Patrum Cistercii, simplex cum Deo simplici commercium quærentium, sororum vivendi ratio simplex sit et frugalis. Omnia in domo Dei ita huiusmodi aptentur pro modo conversationis, quavis superfluitate seposita, ut simplicitas ipsa omnes docere valeat. Quam igitur in ædificiis et in supellectili, in victu et vestitu, atque in ipsa liturgica celebratione dilucide patere oportet.

Monasterium amœnitate ac simplicitate eniteat. Curent autem sorores ut ipsius adiacentia sedulo præserventur et quæ natura offert beneficia, sagaciter administrentur.

Ieiunium monasticum humilem creaturæ coram Deo condicionem exprimit, desiderium spirituale in corde monialis excitat atque miserationem Christi erga turbam esurientium participat. Sorores ieiunium quadragesimale atque ieiunium paschale, sed et alia ieiunia secundum consuetudines Ordinis et abbatissæ dispositiones observent.

Die Cinerum et feria sexta Hebdomadæ Sanctæ sorores pane et aqua, vel similibus, ad prandium contentæ sint.

Iuxta traditionem, excepto casu necessitatis, quocumque tempore a carnis comestione sorores abstineant.

Si quæ soror, gratia Dei permota, in ieiunium magis incumbere velit, hoc abbatissæ suæ suggerat.

Quæ nihil amori Christi præponunt, et ipsæ sæculi actibus se faciunt alienas. Quod, iuxta monasticam traditionem, quemdam physicæ separationis gradum requirit. Propterea monasterium ita exstructum est, ut inhabitantium quietem et solitudinem omnino tutas reddat.

Ædes in quibus vivunt et laborant moniales, præter ostiariarum cellam atque hospitum domum, legi strictæ clausuræ obnoxiæ sunt. Ecclesiam tamen christifideles adire possunt, tempore præsertim quo divinus cultus ibi publice celebratur.

Abbatissæ est, de consensu sui consilii, fines statuere strictæ clausuræ reservandos.

Quoad sororum e clausura egressus et extraneorum in clausuram ingressus, normæ iuris universalis serventur.

Normarum quoad clausuram et applicatio et responsabilitas in abbatissam incumbunt. Sorores autem omnes una cum ipsa de hisce normis observandis sollicitæ sint, quapropter ad hanc separationis a mundo disciplinam sedulo efformandæ sunt.

Pater Immediatus, iuxta C. 74 et 75, aut Ordinarius loci in clausuræ observantiam invigilet, quæ et in visitatione regulari examinetur.

Invigilet quidem abbatissa ne extraneorum ingressus vitæ regulari detrimento sit. Relationes vero cum extraneis inire nulli sorori nisi de consensu abbatissæ licet.

Omne monasterium pro locorum et temporum adiunctis traditionem teneat hospites et egenos ut Christum suscipiendi. Quos divina providentia ad monasterium perducit, ipsi a sororibus cum reverentia et humanitate suscipiantur, quin tamen hoc servitio quies monastica detrimentum patiatur.

Qui profundiorem orationem inquirentes monasterium adeunt, communitatis adiutorio gaudeant.

Dei dispensatione, monasteria non solum domesticis fidei sed et omnibus hominibus bonæ voluntatis, ut loca sancta constituuntur.

Sororum consanguinei humanissime suscipiantur, modo quidem monasticæ vocationi consono.

Fidelitas erga conversationem monasticam zelo regni Dei totiusque generis humani salutis intime connectitur. Quam apostolicam sollicitudinem moniales in corde gerunt. Earum vero Christi eiusque Ecclesiæ missionem participandi forma earumque in Ecclesia particulari incorporatio ipsa est contemplativa vita. Ideo, quantumvis actuosi apostolatus urgeat necessitas, advocari nequeunt ut in variis ministeriis pastoralibus vel in alia externa actuositate operam adiutricem præstent.

Ubi, peculiaribus in adiunctis, auxilium quoddam pastorale intra sæpta monasterii a communitate petatur, abbatissa, si hoc expediendum iudicet, petitioni assentiens, ministerium huiusmodi sorori committat, quæ ad illud implendum et perita et parata sit.

Moniales cum Ecclesia particulari ad quam pertinent eiusque Episcopo, quem devoto obsequio ac reverentia prosequuntur, caritatis necessitudines foveant. Summo Pontifici, Christi Vicario, tamquam supremo earum Pastori, etiam ratione voti obœdientiæ humiliter pareant.

Abbatissa e sororibus electa, suam potestatem a Deo per ministerium Ecclesiæ recipit. Christi vices in monasterio agere creditur. Ut mater totius communitatis, ei ministrat tam in spiritualibus quam in temporalibus (cf. cann. 596 § 1 et 618 CIC).

Sollicitudinem pastoralem gregis sibi commissi abbatissa gerat; humanitatem benignitatemque Christi omnibus ostendat, studens plus amari quam timeri, se cuiusque indoli conformans ac sorores adhortans ut divinæ vocationis viam alacri lætoque animo percurrant. Pro singulis ad Deum assidue oret.

Magistra in schola Christi, abbatissa custos est fidelitatis discipularum erga monasticam traditionem. Illas pabulo Verbi Dei suoque enutriat exemplo. Neque sese Scriptura Sacra Patrumque sapientia reficere negligat. Facilis pateat omnibus monialibus ad ipsam accessus colloquii causa.

Statutis diebus collationem habeat abbatissa communitati, cui Regulam Sancti Benedicti frequenter explicet.

Sorores cum fiducia abbatissam suam adeant, eique cogitationes cordibus suis advenientes libere ac sponte pandere possunt. Ipsa autem nullo modo eas ad conscientiam sibi manifestandam inducat.

Sapiens medica, abbatissa et sua et aliena vulnera curare ac nomine Christi peccato sauciatis mederi studeat. Magnopere sollicitudinem gerere debet et omni sagacitate et industria currere, ne aliquam de sororibus sibi creditis perdat. Si res postulat, spiritualium seniorum iuvamen invocet. Præcipue vero omnium orationem ad sanandas sororum infirmitates adhibeat.

Abbatissa superior maior est ad normam iuris. In spiritu Regulæ Sancti Benedicti, plena in monasterio potestate gaudet tam in temporalibus, quam in spiritualibus.

Superiorissa monasterii quod adhuc pars est domus fundatricis potestatem habet delegatam, quam ipsa vero subdelegare potest.

Superiorissa ad nutum, de qua in ST 39.2.B, potestate ordinaria propria gaudet utpote communitatis sui iuris superiorissa maior.

Quæ de abbatissa statuuntur, æquo iure valent de priorissa prioratus, necnon de superiorissa ad nutum, nisi aliud expresse caveatur.

In variis monasterii officiis coadiutrices idoneas eligat sibi abbatissa. Cum consilio sororum timentium Deum, priorissam, magistram novitiarum, cellerariam, ceterasque instituat officiales, in quibus secura partiat onera sua. Sorores sic electæ alacriter et laudabiliter officia sua secundum mandata Dei et præcepta abbatissæ impleant, ut in domo Dei nemo conturbetur neque contristetur.

Pro rebus quæ ad communitatis bonum pertinent, Regulæ admonitionis memor, abbatissa sorores libenter consulat; quod tum per capitulum conventuale tum per peculiare consilium facere valet. Sorores autem ad consultationem adeant docilitatis spiritu erga Sancti Spiritus vocem et humiliter actuoseque sententiam suam proferant. Præterquam ubi lex aliter statuit, abbatissæ est, sororibus diligenter auditis, decisionem ultimam ferre. In rebus intimis secretum omnes sedulo servent.

Suffragatio sit secreta in omnibus electionibus, in aliis casibus a iure determinatis, aut si una e præsentibus id postulet. In suffragiorum computatione suffragia nulla et abstentiones non computantur. Quando ad actum ponendum consilii abbatissæ vel capituli conventualis consensus requiritur, ut valide agat abbatissa, huiusmodi consensum obtinere debet sive partis absolute maioris sive duarum ex tribus partibus suffragiorum, prout casus fert. Obtento consensu, abbatissa actum ponere potest sed non tenetur. Negato autem consensu, valide agere nequit. Quando pariter abbatissæ præscribitur ut consilium suum aut capitulum conventuale audiat, consultatio illa ad actus validitatem requiritur.

Suffragia ne sumantur nisi prius res deliberanda dilucide proposita sit, aliquo intervallo reflexionis et orationis causa proviso.

Scrutinio peracto abbatissa, quoties consensus requiritur, cum duabus testibus suffragia diribeat et exitum annuntiet. Exitus vero in libro actuum capituli aut consilii referatur, subscribendus ab ipsa abbatissa et duabus testibus.

Petens consilium aut consensum, superiorissa suffragium emittere potest sed non tenetur. Absentes neque possunt per litteras suffragium mittere neque procuratricem ad suffragium ferendum constituere. Exclaustratæ autem voce activa et passiva carent.

Soror a suo monasterio absens servitii Ordinis aut valetudinis vel studiorum vel, iuxta C. 13.4, vitæ eremiticæ causa, uti capituli conventualis membrum, vocem servat activam et passivam. Debet autem in utendo hoc iure aut non utendo se prudentem exhibere, iudicio præditam, suarum responsabilitatum consciam.

Salvo præscripto ST 36.3.A, vox activa sororis quæ a suo monasterio ultra sex menses, etsi legitime abfuerit, suspenditur.

Si soror absens in communitatem suam definitive redire vult, potest abbatissa cum consensu sui consilii, quam diu abfuerit considerando, exigere ut tempus quoddam conveniens in communitate degat, antequam ius suffragii ferendi iterum exercere possit.